movie info: XVID 656x272 23.976fps 699.6 MB SubEdit b.4060 (http://subedit.com.pl)/
Synchro do wersji: Enchanted. DVDRip. XviD-DiAMOND
by falcon1984
Tłumaczenie ze słuchu: Turin turin@kinomania. org
ZACZAROWANA
Dawno temu, w zaczarowanym królestwie zwanym Andalazją
żyła zła królowa. Samolubna i okrutna.
Żyła w strachu, że pewnego dnia jej pasierb ożeni się
i pozbawi ją tronu na zawsze.
Robiła więc wszystko, co w jej mocy,
aby książę nie spotkał prawdziwej miłości,
z którą dojdzie do miłosnego pocałunku.
Giselle mamy coś do posążku.
To będzie idealne.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Dobra, dobra. Ruchy!
Mamy tu twarz do poskładania, póki coś nam jeszcze świta.
To był taki cudowny sen.
Trzymaliśmy się za ręce, tańczyliśmy...
- A to, jako oczy. - Niebieskie.
Skąd wiedziałeś.
Lśnią tak jak jego.
No i mamy.
Tak. To on.
Dobra, jasne.
Oddaję ci głos.
Przedstawiam moją prawdziwą miłość.
Mojego księcia. Spełnienie moich marzeń.
- O boże. - Co? W czym problem?
Nie dałam mu ust.
- A musi je mieć? - Oczywiście.
Kiedy spotykasz kogoś, kto jest ci przeznaczony...
Zanim stanie się tym jednym, jedno zrobić musisz.
Pociągnąć go za ogon?
Nakarmić go nasionami?
Nie.
Jest to coś słodszego, czego każdy potrzebuje.
O miłosnym pocałunku wciąż śnię,
i księciu co, obdarzy nim mnie.
To sprawia, że długo i szczęśliwie żyje się.
dlatego ust potrzebujemy tak,
by kiedyś innych poczuć smak.
Jeśli chcesz w szczęściu spędzić życie swe,
odnajdź tego, kto miłosnym pocałunkiem obdarzy cię.
Jeśli mamy znaleźć idealne usta, będziemy potrzebować pomocy.
O miłosnym pocałunku ona wciąż śni,
i księciu co, ją obdarzy nim.
To sprawia, że długo i szczęśliwie żyje się.
dlatego ust potrzebujemy tak,
by kiedyś innych poczuć smak.
Jeśli chcesz w szczęściu spędzić życie swe,
odnajdź tego, kto miłosnym pocałunkiem obdarzy cię.
Uwaga tam na dole!
Niesamowite, panie.
Dziesiąty troll w tym miesiącu.
Uwielbiam na nie polować.
Duże trolle, małe trolle trolle, trolle, trolle.
- Przepraszam - Nie szkodzi.
Trolle są dobre na zabicie czasu, Nathanielu.
Ale moje serce chce się rozkoszować pieśnią.
O miłosnym pocałunku wciąż śnię, i...
i księciu co, obdarzy nim mnie.
- Słyszałeś to? - Ja? Nie.
Ja nic nie słyszę, wasza wysokość.
Muszę odnaleźć niewiastę, do której należy ten słodki głos.
Nie! Niech pan wraca.
Ku przeznaczeniu!
O nie. Nie jest dobrze.
Całe lata starania, żeby nie spotkał dziewczyny.
Królowa!
Ona nie będzie zachwycona.
Pocałunku miłosnym.
Nie dam ci się pokonać trolu. To niewiasta jest moja.
Na prawdę myślisz, że twój wymarzony chłopak istnieje?
Wiem, że gdzieś tam jest.
Co?
Teraz cię zjem.
Mam cię.
To oszustwo!
Mam cię zjeść.
Właśnie, że nie brzydalu.
Chyba muszę skończyć z orzeszkami.
Bez obaw niewiasto, przybyłem!
Mam cię.
Pip!
Trzymaj się, kochanie.
O boże.
- To ty. - Tak to ja.
- A ty to? - Giselle.
Giselle!
Powinniśmy wziąć ślub z rana.
Jesteś najładniejszą niewiastą, jaką spotkałem
- stworzona jesteś... - By z tobą stworzyć parę.
Po latach wspominać będziemy
jak się w sobie zakochaliśmy
i jak nasza miłość rozkwitała,
od czasu pierwszego spotkania i miłosnego pocałunku.
Więc to jest ten szkodnik, który myśli, że odbierze mi tron.
Nigdy!
Proszę wybaczyć. Tak mi przykro.
- Spóźniłam się? - Nie.
- Chyba tak, albo i nie. - W samą porę.
Dzięki Bogu.
Czekaj, nie skończyliśmy z tobą!
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Czy my wyglądamy jak śmieci?
Zamykać drzwi przede mną.
- Jeśli pani pozwoli... - Jak sobie pomyślę,
że niedługo Edward i ja...
on i ja...
że my...
Cóż za cudowna panna młoda.
Miło z twojej strony, ale...
- Mam dla was prezent. - Dziękuję, ale powinnam już iść.
- Jakie masz życzenia, moja droga? - Moje marzenia właśnie się spełniły.
Jak jeszcze raz zobaczę tego grubasa to...
Naprawdę muszę już iść.
Życzenie w dniu ślubu ma magiczną moc.
Zamknij oczy
i pomyśl życzenie.
Właśnie tak.
Spójrz tam.
- Masz jakieś życzenia? - Tak.
I żyli długo i szczęś...
Edward! Książę Edwardzie potrzebujemy pomocy!
Hokus-pokus... i marokus.
Ma potężna królowo, gdzie ją wysłałaś?
Do miejsca gdzie nikt nie żyje długo i szczęśliwie.
Co to?
Panienko, zwariowałaś?
Czy mógłby mi ktoś wskazać drogę do zamku?
Uważaj, dobra.
- Gburku. - Paniusiu, ty na poważnie?
Chyba tak.
Czekaj!
Gdzie idziesz?
Edward!
Edward?
O nie.
Witaj, starcze.
Cześć.
Mogę się dosiąść?
Jestem bardzo zmęczona.
I przestraszona.
Nigdy nie byłam tak daleko od domu.
Poza tym, nie wiem gdzie jestem.
Gdyby ktoś okazał mi odrobinę uprzejmości.
Przyjacielskie powitanie, albo się uśmiechnął.
To z pewnością podniosło by mnie na duchu.
Masz przeuroczy uśmiech.
Gdzie idziesz?
To moje.
Wracaj tu.
Wracaj. Potrzebuję tego.
Proszę.
Ty...
Nie jesteś uprzejmym starcem.
Nie.
Nie ma mowy, żebyś go dostał, Ethan.
- Chcesz go, bo ja go chcę. - Nie pozwolę ci na to.
Zapomnij. Hank idzie ze mną.
Chwila, pogubiłem się. Kim jest Hank?
Hank Aaron, Milwaukee Braves.
Karta z 1954.
Karta z basebolistą? Jesteśmy tu przez kartę?
- Nie kochałaś Hanka jak ja. - Nie kochałeś mnie jak Hanka.
Przepraszam.
- Rob. - Tak?
Już czas.
Wybaczcie.
Musze odebrać córkę. Możemy dokończyć jutro o 9?
- Dziewiąta, mi pasuje. - Świetnie. Do zobaczenia.
Zobaczymy się jutro, dobrze? Dobrze.
Nie potrzebuje cię.
- Nadal myślisz o zaręczynach? - Daj spokój.
Oni są romantycznie upośledzeni. Nancy i ja jesteśmy inni.
Racja. Ty jesteś przykładem romantyczności.
Daj spokój.
My jesteśmy racjonalistami.
Daliśmy sobie czas na poznanie naszych słabych i mocnych stron.
Brzmi jakbyś budował most. Powiedziałeś córce?
Nie. Jeszcze nie.
Zrobię to dzisiaj. To najtrudniejsza część.
Kupiłem prezent, żeby było jej łatwiej.
Taka wiadomość warta jest kucyka.
Nie. Mam coś lepszego.
- Książka? - Nie patrz tak na mnie.
Wiem, że nie jest to bajką, którą chciałaś, ale to jest lepsze.
Patrz na to. Widzisz?
Rosa Parks. Maria Curie.
Była niezwykłą kobietą, która poświęciła życie badaniom.
Aż umarła w skutek promieniowania.
Umarła?
Cześć.
Jutro rano. 7:30?
Tak. Zadzwonię później.
Pa.
Nancy.
Jest podobna do tych pań z książki.
Kochanie...
Poproszę ją o rękę.
- Co? - Lubisz ją, prawda?
Lubimy razem spędzać czas.
- Gdzie zamieszka? - Z nami.
- Muszę odstąpić jej sypialnię? - Nie.
Będzie dobrze. Obiecuję.
- Nie będzie chciała zastąpić mamy. - Będzie macochą.
Będzie dobrą macochą.
Odwiezie cię jutro do szkoły. Tylko ty i ona.
Porozmawiacie jak kobieta z kobietą.
Mam tylko sześć lat.
Zawsze będziesz tyle mieć.
Halo!
To ja, Giselle z Andalazji.
Jest ktoś w domu?
Proszę otworzyć.
Zimno tu jest.
Tatusiu, czemu na bilbordzie jest królewna?
To manekin.
- Ona jest prawdziwa. - Nie.
Co robisz? Wracaj.
Stój!
Morgan, stój!
- Nie rób tego więcej. - Patrz.
Jest tam kto?
Znacie Edwarda?
Zostań tu.
- Proszę pani. - Cześć.
Zastanawiałam się czy...
Trzymaj się.
Łap ją, tatusiu.
- Jesteś cała? - Nic mi nie jest.
- W porządku? - Tak.
- Co tam robiłaś? - Szukałam pomocy.
Błąkam się już długo. Nikt nie był dla mnie miły.
Witamy w Nowym Jorku.
Dziękuję.
- Na pewno nic ci nie jest? - Tak.
- Mam kogoś po ciebie wezwać? - Chyba cię stąd nie usłyszą.
Co?
Morgan, pokaż drogę.
Wtedy staruszka powiedziała mi,
że powinna odnaleźć i spełnić najskrytsze marzenia.
Skryły się bardzo głęboko, bo spadałam,
spadałam, spadałam...
W końcu wyszłam z ciemnej dziury i zabłądziłam.
Później spadłam z zamku i teraz jestem tu, z wami.
Sprawia ci radość spadanie z wysokości?
Zazwyczaj ktoś mnie łapie.
Proszę się nie martwić, jestem pewna, że Edward mnie szuka.
Z rana przybędzie uratować mnie z tej obcej ziemi.
Zabierze mnie do domu i dojdzie miłosnego pocałunku.
- Miłosny pocałunek? - To najpotężniejsza rzecz na świecie.
Jasne.
Muszę znaleźć miejsce gdzie mogłabym spędzić noc.
- Jakie miejsce? - Nie wiem.
Może na pobliskiej łące, albo w dziupli.
W dziupli?
Albo w domku krasnoludków. Podobno są bardzo gościnni.
Pozwolę ci wejść na chwilę.
Wysusz się i skorzystaj z telefonu.
Czas do łóżka.
Miło z twojej strony.
- Co jest z twoją suknią? - Podoba ci się?
Jedwab dostarczyły mi wiewiórki, utkałam go ręcznie na krośnie.
Sama ją zrobiłaś?
Myszy i króliki pomogły mi z szyciem.
Bardzo dobrze.
To było lepsze niż wyjście z samochodu.
- Nie może zostać tutaj? - Nie ma mowy.
- Naprawdę jesteś księżniczką? - Jeszcze nie.
Ale...
będę. Wkrótce.
Tato, na prawdę była śpiąca.
O nie.
Mowy nie ma.
Chyba jej nie wygonisz, prawda tatusiu?
- Idź do łóżka, proszę. - Ona może być prawdziwą księżniczką.
Morgan...
To jak śmiesznie jest ubrana nie robi z niej księżniczki.
To zagubiona kobieta, która przypadkiem na nas trafiła.
- Więc nie pozwolimy jej zostać? - Nie.
Ubierz pidżamę i idź spać.
Dobranoc.
Potrzebuję taksówki na róg 116-stej.
Dziękuję.
- Morgan. - Co?
- Będziesz dzisiaj spała ze mną. - Czemu?
Chodź.
Nie lękaj się, Giselle, uratuję cię.
A kto uratuje mnie?
Zamykać.
- Ej, ty... - Milcz.
Załatwię to.
- Imię wieśniaku. Szybko. - Arty.
Jesteś w zmowie ze starą wiedźmą, która wysłała moją Giselle w to dziwne miejsce?
Czy ten człowiek brał udział w spisku, wiewiórze?
Biedny wiewiór. Przy mnie odebrało mu mowę.
Nie testuj mojej cierpliwości.
- Nie mam pojęcia, o czym mówisz. - Szukam pięknej dziewczyny.
Mojej drugiej połowy. Tej jedynej.
- Z którą stworzę idealną parę. - Też bym chciał taką znaleźć.
Więc miej oczy otwarte, Arty.
- Chodź, Pip. - Nic ci nie jest?
Złaź, świrze!
Widzieliście tą wiewiórkę?
Tak być nie może.
Bożesz ty mój. Nic ci nie jest?
Witajcie.
Cóż...
Miło jest nawiązywać nowe przyjaźnie.
Dobra, ludziska. Bierzmy się za sprzątanie.
Chodźcie przyjaciele, zaśpiewajmy pracusiową piosenkę.
Wesołymi, donośnymi głosami.
Zakasajcie rękawy i do pracy.
Ze śpiewem na ustach kuchnię uprzątniemy.
Nucąc tą melodię brud z wanny usuniemy.
Nim do refrenu dojdziemy włosy z odpływu wyjmiemy.
Śpiewać przestać nie możemy, bo inaczej polegniemy.
Wykręcamy, szorujemy toaletę pucujemy.
Odpoczynek wykluczony gdy z ust płyną takie tony.
Usuniemy stąd brudy wszelkie nucąc pracusiową piosenkę.
Pracusiową piosenkę!
Cóż za dziwne to miejsce.
Póki Edward po mnie nie przybędzie me serce wzdychać będzie.
Jednak póki jestem tu,
można spróbować nowych doświadczeń nabrać.
Do pracy!
Wiele zdziałać możesz, gdy wesołą nucisz nutę.
W czasie używania piany do zmywania.
Wiele radości mamy gdy tak sobie śpiewamy.
Mimo, że jesteście szkodnikami, razem posprzątamy.
Śpiewamy sypiąc proszek do pralki piorąc koszulki i brudne skarpetki.
Wszyscy razem.
Jeśli śpiewać nie możesz to zanuć.
Gdyż kończymy naszą pracusiową piosenkę!
Czyż nie było zabawnie?
- Wstawaj. Wstawaj. - Co?
- Co się stało? - Musisz to zobaczyć.
- Co? - Sam zobacz.
Stało się coś? Nic ci nie jest?
Patrz.
O boże.
Wynocha.
- Co z nimi zrobimy? - Na zewnątrz. Wywal je.
- Mam je odstawić? - Nie. Wyrzuć je na zewnątrz.
Otwórz drzwi.
Dobrze. Uważaj.
- Zostań tu. - Tato.
Zostań.
Wejdź.
Dzień dobry, Robercie.
Miło z waszej strony. Dziękuję.
Mam nadzieję, że miałeś przyjemne sny.
Chyba ciągle śnię.
To jest magiczny pokój.
Skąd płynie ta woda?
No więc...
- Woda płynie z rur. - A skąd rury ją biorą?
Nie wiem. Tam skąd wszystkie rury ją biorą.
To magia.
- Cześć, koleżanko. - Cześć, Nancy.
- I co, gotowa? - Gotowa, na co?
Kochanie, czemu jesteś w pidżamie?
Byłam nieco zajęta.
Coś tu się zmieniło.
- Macie sprzątaczkę? - Nie. Niezupełnie.
Nie martw się. Moi przyjaciele się tym zajmą.
- Nancy? - Witaj.
- Kto to? - Nikt.
Jestem Giselle. Byłam w drodze do zamku, na ślub.
- Jest mężatką? - Nie.
- Jeszcze nie. - Co znaczy "jeszcze"?
Zgubiła się. Chciałem jej pomóc.
W czym? Znalezieniu prysznica?
Prysznic. Prysznic jest wspaniały.
Dzięki. Nancy, uspokój się.
- Porozmawiajmy. - O czym?
Nigdy tu nie nocowałam,
bo ustaliliśmy, że to może źle wpłynąć na Morgan.
Myślałam, szczęściara ze mnie, jest taki uczuciowy.
Teraz już wiem, że chciałeś nad wszystkim panować.
- Pogadamy później. - Nie licz na to.
Co z odwiezieniem Morgan do szkoły? Tworzeniem więzi między sobą?
Żebyś ty mógł tworzyć więź z nią?
Zapomnij.
Do widzenia.
Urocza.
Ubieraj się do szkoły.
Proszę.
Nancy, czekaj!
- Kto tam? - Musisz już iść.
Nie wiem, o co chodzi z tym czekaniem na Księcia z Bajki...
- Księcia Edwarda. - Nie ważne.
Podrzucę cię na autobus, pociąg, czy samolot, gdziekolwiek.
Na tym koniec. Nie mogę...
Nie mogę się w to angażować.
- Skąd to wzięłaś? - Zrobiłam.
Podoba ci się?
Jesteś nieszczęśliwy.
- Zrobiłaś suknię z moich zasłon? - Jesteś nieszczęśliwy.
- Tak mi przykro. - Jestem zły.
- Zły? - Takie nieprzyjemne uczucie.
- Słyszałaś o nim? - Słyszałam...
Doprowadziłaś do konfliktu z Nancy, który muszę odplątać.
Prawda jest taka, że chciałem zrobić poważny krok w przód.
Zamierzałem się oświadczyć.
Teraz ona myśli, że ty i ja...
- Pocałowaliśmy się? - Coś w tym rodzaju.
O nie.
- Powinieneś zaśpiewać jej piosenkę. - Zaśpiewać?
Może to rozwieje jej wszelkie wątpliwości.
Podbiegnij do niej, weź ją w ramiona
i wydobądź z serca piękna balladę.
Wtedy będzie miała pewność.
- Czemu tak mi się przyglądasz? - Nie wiem. Mam wrażenie...
że rozmawiam z postacią z pocztówki, czy coś.
Czy to coś złego?
Szkoła! Spóźnimy się.
Musimy lecieć.
Chciałaby tu wrócić i ukraść moją koronę.
Wywalić mnie stąd, jak worek ze śmieciami.
- Książę Edward jej nie znajdzie. - A może znajdzie.
Marzę, by był ktoś, komu zależało by na mnie...
...na tyle by udał się za nim.
Silni i odważny mężczyzna.
Zrobiłabym dla niego wszystko.
Nie lękaj się moja królowo. Powstrzymam go!
Co to? Następny?
Wyciągnąć go. No już.
Skąd oni się biorą?
Podnieść go.
Kolego,
niech zgadnę.
- Też szukasz pięknej dziewczyny. - Nie.
- Właściwie to poszukuję księcia. - Jasne.
Zasmakuj mego miecza, ziejąca smrodem bestio!
Nikt nie wychodzi.
Giselle? Ukochana?
Bestia jest martwa, wieśniacy. Jesteście wolni.
Złaź z autobusu!
Zwariowałeś?
Nikt nie będzie dźgał mojego autobusu. Rozerwę cię na strzępy.
Słyszysz mnie?
Złaź tu w tej chwili.
Witaj, stary przyjacielu.
Jesteś jego przyjacielem? Świrusy.
Robicie problemy na mojej zmianie. Obojgu się wam dostanie.
Nie patrz tak na mnie.
Szczur!
W gwoli ścisłości to wiewiórka.
Panie...
Mogę zasugerować, żeby gdzieś indziej kontynuować poszukiwania.
- Na co się patrzysz? - Jest piękna.
To posąg.
Proszę nie mów, że państwo Banks już tu są.
Są razem z adwokatem pana Banksa.
- Świetnie. Długo czekają? - Chcesz wiedzieć?
Nie. Musisz coś dla mnie zrobić.
- Widzisz tę dziewczynę? - Kto to?
Nie mam pojęcia. Chyba jest z poza miasta.
Co mam zrobić?
Dowiedz się skąd jest i ja tam odeślij.
Ja płacę. Ma być tanio.
Gdyby dzwoniła Nancy, to muszę z nią porozmawiać.
Giselle zostaw to.
Mam ważne spotkanie. Sam zabierze cię do domu.
To jest Giselle, Giselle to jest Sam.
- Cześć. - Nie rób problemów.
- Miło cię poznać. - Wzajemnie.
Wasza wysokość?
Nathaniel!
Nathaniel, tutaj!
Nathaniel!
Nareszcie. Gotuje się tu.
- Znalazłeś ją? - Nie, moja pani.
Czas jest bardzo istotny. Nie można ryzykować jej powrotu.
Nie dojdzie do tego. Obiecuję.
Ależ wiem. Dopilnuję tego z całą pewnością.
Wasza wysokość, jak to...
...możliwe, że tak pysznie smakujesz.
Zatrute jabłka.
- Chcesz żebym... - Nathanielu, nie rozumiesz?
Razem będziemy żyć długo i szczęśliwie.
Długo i szczęśliwie.
Będzie trudno, ale wystarczy jeden kęs.
Jedno małe ugryzienie.
Żeby pogrążyć ją w głębokim śnie.
A kiedy wszystko pójdzie zgodnie z planem,
ta mała kandydatka do mojego tronu zniknie.
Tak się stanie, moja pani. Przyrzekam.
Tak, znajdziesz ją w...
Wasza wysokość?
Ty mały...
Pip.
Proszę nie słuchać tego skrzeczącego szkodnika.
Pewnie ma wściekliznę.
Powinniśmy go ubić, dla jego dobra.
Nathanielu, daj mu powiedzieć.
Bredzi bez sensu pewnie...
Śmiało, Pip. Co chcesz powiedzieć?
Nathaniel?
Nathaniel cieszy się, że jestem w pobliżu.
Znam to.
Zginąłbyś tutaj beze mnie.
Przyznaję, że dobrze nam poszło.
To nierozsądnie, zachowywać się nierozsądnie.
Świetnie. Myślę, że pójdziemy na ugodę.
Wybaczcie na chwilę.
Ona nie ma prawa jazdy, paszportu.
- Nie mogę znaleźć tego miejsca skąd jest. - Jakiego miejsca?
- Andaluzja. - Andalazja.
Nie ważne. Obdzwoniłam biura podróży, linie lotnicze...
Nie wiem czy to jest państwo, czy miasto.
- Może stan. - Raczej stan umysłu.
Powiedziała, że to leży: za Radosną Łąką, przy Dolinie Przyjemności.
O co tu chodzi?
Mój boże.
Twoje włosy są wspaniałe. Piękna jesteś.
Dziękuję.
Mężczyzna, do którego należy twoje serce jest szczęściarzem.
- Powiedz to jemu. - Na pewno o tym wie.
Co proszę?
Ty nim jesteś?
Szczęściarz z ciebie. Popatrz na ten błysk w jej oczach.
Nic dziwnego, że się kochacie.
Przepraszam, Giselle chodź.
To nie tak. Już nie są razem.
- Nie rozumiem. - Biorą rozwód.
- Rozdzielają się. - Rozdzielają?
- Na jak długo? - Na zawsze.
- Na wieki wieków? - Tak.
- O nie. - Co robisz?
- Nie płacz. - Pani płacze?
- Nie. - Przepraszam nic nie poradzę.
- Czy ona płacze? - To takie smutne.
Co za działania pan stosuje? To takie nie profesjonalne.
Dzień dobry, Phoebe. Jak się masz. Dobrze cię...
Jeśli staracie się nami manipulować, to możecie zapomnieć o ugodzie.
Co tu się dzieje? Kto to?
Przyjaciółka. A raczej zagadka.
Robert, chciałeś tą sprawę i tak się odwdzięczasz?
Przychodzę i widzę wszystkich smutnych.
Ta dziewczyna płacze jak w programie Drzyzgi.
Zajmę się tym. Carl, będzie dobrze.
- Co jest z tobą? - Ze mną?
Tak z tobą. Odstawiać taką szopkę.
Oni naprawdę cierpią.
Oczywiście, że cierpią. Rozdzielają się na zawsze.
Nagle ich szczęście pęka jak bańka mydlana.
Takie życie.
- Cóż wolałabym być w Andalazji. - Też bym tego chciał. Wchodź.
Może powinniśmy się rozdzielić, panie.
Pan pójdzie sam, a ja ze zwierzakiem.
Dobry pomysł, Nathanielu.
Jak myślisz, gdzie powinienem jej szukać?
Proszę patrzeć!
Jest tam!
- Giselle! - Niech pan do niej biegnie.
Szybko!
Starałem się postąpić słusznie, być miłym.
- Byłeś dla mnie bardzo miły. - I teraz za to płacę.
Słuchaj.
Nie mogę ci dłużej pomagać.
Masz tu pieniądze. Weź je. Zadzwoń do księcia.
Niech przyjedzie, wynajmie konia, nieważne.
Szczerze, nie daję rady.
- Robercie... - Idź.
Tak mi przykro. Byłeś dla mnie uprzejmy.
Nigdy nie chciałam cię zasmucić, czy sprawić problemu, więc...
Pójdę sobie.
Życzę ci wszystkiego najlepszego.
Widziałaś mojego księcia?
- Był tutaj. - Jesteś pewna?
O tak.
- Giselle, co robisz? - Robert.
To jest Clara. Jest zakłopotana.
Rano stał na autobusie. Próbował mnie zabić.
Świetnie. Dziękujemy.
Co ty sobie myślisz? Od tak dawać ludziom pieniądze?
- Ale ty mi dałeś. - Ale to co innego.
Była bardzo pomocna.
Co z tym twoim przyjacielem? Długo jesteście razem?
Około dnia.
Czujesz jakby to był jeden dzień, bo jesteś zakochana.
Nie. Znamy się dzień.
Żartujesz sobie? Dzień?
- Jeden dzień? - Tak.
- A jutro będą dwa dni. - Żartujesz.
- Nie. - Tak.
- Ależ nie. - Wychodzisz za kogoś po jednym dniu?
- Bo się w nim zakochałaś? - Tak.
Tak.
Nie rozumiem. Jak możesz mówić o miłości skoro go nawet nie znasz.
- Wiem, co jest w jego sercu. - Dobra. Świetnie.
To takie pyszniusie.
Nie wiedziałam, że jedzenie może tak smakować.
Skończyłaś?
A co z tobą?
- Jak długo znasz Nancy? - Pięć lat.
- I jeszcze się nie oświadczyłeś? - Cóż nie...
Nie dziwię się, że jest zła.
Witam miłą panią.
Chce może pani słodziusieńkie, soczyste jabłuszko?
- Dla pięknej pani za darmo. - Za darmo?
Oczywiście. Dzisiaj mamy dzień darmowych jabłek.
Jutro dzień darmowych...
...indyków.
- Bardzo dziękuję. - Nie ma za co.
Większość ludzi chce się lepiej poznać przed ślubem.
- Chodzą na randki. - Randki?
No wiesz, randki.
Idzie się do specjalnego miejsca, na przykład do restauracji...
kina, muzeum, albo na spacer i rozmawiają.
- O czym rozmawiają? - O sobie.
Czym się interesujesz, co lubisz, a co nie.
Dziwnie pojmujesz istotę miłości.
Opiszmy twój punkt widzenia.
Spotykasz kogoś, jecie obiad i się pobieracie.
Zapomniałeś, że żyje się długo i szczęśliwie.
Zapomnij o tym. Nigdy tak nie ma.
Oczywiście, że jest.
Spójrzmy prawdzie w oczy,
większość małżeństw nie przetrwa jeśli nie przejdą okresu próbnego.
Zapomnij o wiecznym szczęściu.
A ty i Nancy? Wiesz, że będziecie szczęśliwi, prawda?
Nie wiem czy dzisiaj się to nie zakończy.
I do końca będę samotny.
To właśnie staram ci się powiedzieć. To jest skomplikowane.
Ale nie musi takie być. Nie gdyby wiedziała.
- Co wiedziała? - Jak bardzo ją kochasz.
Wie o tym. Nie mówimy o tym często, ale ona to wie.
- Skąd? - Jak to skąd?
Skąd wiedzieć ma, że kochasz ją...
Przestań.
- Skąd wiedzieć ma... - Ludzie się patrzą.
- że twoja jest. - Nie śpiewaj. Przejdźmy się.
- Wie o tym? - Tak.
Skąd wiedzieć ma, że kochasz ją.
- Też znacie tą piosenkę? - Jak okażesz jej miłość swą.
Skąd wiedzieć ma, że naprawdę kochasz ją.
Nigdy nie słyszałem tego kawałka.
Jak okażesz jej miłość swą.
Dobra robota.
Chodźmy.
Nie wystarczy powiedzieć raz, że ją kochasz.
Musisz jej to przypominać, bo inaczej zastanawiać będzie się:
Skąd wiedzieć mam, że kocha mnie?
Skąd wiedzieć mam, czy jest mój?
Czy zostawia ci wiadomość, byś wiedziała, że o tobie myśli?
Czy wysyła ci żółte kwiaty, gdy niebo pochmurne jest?
Jakiś sposób znajdzie, by okazać ci to co dnia.
Wtedy wiedzieć będziesz,
wtedy wiedzieć będziesz, że kocha cię.
- Widzisz? - Już wystarczy. Chodźmy.
- Bal. - Tak.
- Może być miło. - Nie będzie.
Musisz pokazać, że potrzebujesz jej.
Nie myśl, że umie czytać myśli twe.
Postępuj tak, by wierzyła w miłość twą.
Wszyscy chcą żyć długo i szczęśliwie.
Wszyscy chcą wiedzieć, że naprawdę są kochani.
Skąd wiesz, że kocha cię?
Skąd wiesz, że jest twój?
Czy zabiera cię na tańce, aby mieć cię blisko siebie?
Nie tańczę.
Czy dedykuję ci piosenkę, której słowa są o tobie?
I nie śpiewam.
Znajdzie swój własny sposób, aby wypowiedzieć i pokazać miłość swą.
Wtedy wiedzieć będziesz,
wtedy wiedzieć będziesz, że kocha cię.
Giselle!
Marzyłem...
Zabierzcie te kwiaty do Nancy.
Zwariowałaś. To ptaki. Nie wiedzą gdzie mieszka.
Wtedy wiedzieć będziesz, że kocha cię.
Pewność będziesz mieć, że to prawda jest.
Ponieważ wdzieje twój ulubiony kolor, by do oczu twych pasować.
Zaplanuje piknik przy świecach.
Twoje serce na wieki będzie jego,
udowodni to, co dnia.
Wtedy wiedzieć będziesz,
wtedy wiedzieć będziesz, że kocha cię.
Dziękuję.